Door. I often observe doors in places I pass. Entrance or exit door. Main or secondary. Almost all cultures have a story about that place, the point of passage from which one enters or leaves the home. The moment when we "pass" from the outer atmosphere to the inner one, from one and unlimited dimension to another, limited one. Passing through a port or door thus becomes a gesture of transformation and adaptation. Going through life is also transformation and adjustment. It is inevitable that passing (through life) as a kind of idea port, we also pass, passing and transforming into something, hopefully, better. A better version of the self.
Vrata. Često posmatram vrata u mjestima kojima prolazim. Ulazna vrata ili izlazna. Glavna ili sporedna. Gotovo sve kulture imaju priču o tom mjestu, tački prolaza iz koje se ulazi u dom ili iz njega izlazi. Trenutak kada “prolazimo” iz spoljašnje atmosfere u onu unutrašnju, iz jedne i neomeđene dimenzije u drugu, omeđenu. Prolazak kroz portu ili vrata tako postaje gest transformacije i prilagođavanja. Prolazak kroz život takođe je transformacija i prilagođavanje. Neminovno je da prolazeći (kroz život) kao svojevrsnu idejnu portu i mi prolazimo, prelazeći, idejno, i transformišući se u nešto, nadam se, bolje. Bolju verziju sebe.
